“Ironisch toch?”

“Mijn meest trotse moment ooit was toen ik van de middelbare school was afgestudeerd en ik samen met mijn familie van de diploma uitreiking naar huis reed.
Mijn moeder draaide naar mij toe en fluisterde in mijn oor: ‘Niemand zal dit ooit van jou afnemen. Je hebt dit helemaal zelf gedaan.’ Afstuderen was mijn eerste ‘grote’ mijlpaal en toen ik dat besef kreeg voelde ik mij onoverwinnelijk. Over het algemeen was mijn moeder altijd een stralende bron van licht in mijn leven die mij altijd liet geloven dat ik overal toe in staat ben zolang ik mij ertoe zette.
Ik denk dat het zoveel voor mij betekende omdat ik altijd een drang voelde om mijzelf te bewijzen en mijn ouders trots te maken, iets wat heel veel voorkomt onder kinderen wiens ouders zijn geïmmigreerd, geloof ik. Ondanks dat mijn ouders nooit echt druk op mij hebben uitgeoefend en al trots zijn puur omdat ik besta, ik dwong mijzelf wel om te presteren. Uiteindelijk probeer je altijd je ouders trots te maken en jezelf te bewijzen (maar naar wie?), prestatie na prestatie, en je blijft maar doorgaan. Dat kan niet goed voor je zijn op de lange termijn. En nu zegt mijn moeder tegen mij: ‘Soraya, neem gewoon wat tijd voor jezelf, je hoeft niet te werken of ook maar iets te doen, maar ontspan.’Ironisch toch?
Het was het allemaal wel echt waard. Ik heb enorm veel over mijzelf geleerd en ik denk niet dat wij als mensen ooit zouden moeten stoppen met groeien. Je moet gewoon balans zien te vinden.

العربية简体中文NederlandsEnglishFrançaisDeutschTürkçe